Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Για την καταστροφή των αρχαιοτήτων της Μοσούλης ή για το γνώριμο πρόσωπο της καταστροφής των Εθνικών Πολιτισμών



Αριθμός Ανακοίνωσης: 024/26-02-"2015"
Για την καταστροφή των αρχαιοτήτων της Μοσούλης
ή για το γνώριμο πρόσωπο της καταστροφής των Εθνικών Πολιτισμών

Σοκάρονται οι άνθρωποι στις δυτικές κοινωνίες από την κτηνώδη συμπεριφορά των ισλαμιστών οι οποίοι έχουν αρχίσει και εκτελούν κατά γράμμα τις οδηγίες της θρησκείας τους. Δηλαδή να καταστρέψουν οποιοδήποτε παγανιστικό κατάλοιπο στις περιοχές τις οποίες επικρατεί ο νόμος του Μωάμεθ.
Οι  αρχαιολογικοί Θησαυροί του Μουσείου της Μοσούλης καταστράφηκαν , και πλήθος σπάνιων χειρόγραφων παραδίδονται στις φλόγες με το χαμόγελο των φανατικών θρησκόληπτων να σχηματίζεται φρικωδώς στα χείλη τους

 Σοκάρονται καταρχήν, επειδή το βλέπουν με τα ίδια τους τα μάτια σε βίντεο και φωτογραφίες, και δεν τους τα διηγούνται κάποιοι «περίεργοι» παγανιστές, όπως εμείς, οι οποίοι διηγούμαστε τις ανάλογες διώξεις και καταστροφές που έχουν υποστεί οι Εθνικοί μας Πολιτισμοί επί Ευρωπαϊκού εδάφους.

 Ε, λοιπόν, κατά τη γνώμη μας, καλώς σοκάρονται, και ακόμη περισσότερο από ποτέ είναι καιρός ο σύγχρονος δυτικός άνθρωπος και ακόμη περισσότερο ο Έλληνας, να αποφασίσει να δει κατάματα την πραγματικότητα.
 Είναι καιρός να αναρωτηθεί πέρα από τα νεκρωτικά  ήσυχα λιμάνια που έχει αποθέσει το πνεύμα του τα τελευταία πολλά χρόνια, ποιος είναι, από πού προέρχεται και που τελικά θέλει να οδηγηθεί αυτός και οι απόγονοί του.
 Τα στιγμιότυπα των καταστροφών των αρχαιοτήτων ενός πιο μακρινού Πολιτισμού, αποτελούν μία προειδοποιητική και αποκαλυπτικότατη ματιά στο εγγύς μέλλον για το μέγεθος της βίας η οποία πλησιάζει ολοταχώς τις τεχνητά δημιουργούμενες  πολυπολιτισμικές κοινωνίες, τις κοινωνίες που δεν στερούνται τίποτε στην ουσία τους από το μήνυμα όλων των αβρααμικών θρησκειών της ερήμου. Τις κοινωνίες που οι διευθύνοντες αυτές, έχουν ανακαλύψει άλλον τρόπο να εξαφανίζουν το Εθνικό παρελθόν με το να το αποστρατεύουν ως «βαρετό κλασικισμό» για παράδειγμα.

 Ο ολοκληρωτισμός, δεν κρύβεται μόνον μέσα στο χέρι που κρατάει μία βαριοπούλα και καταστρέφει γλυπτά, κρύβεται πρωτίστως στο μυαλό που καθοδηγεί κάθε χέρι προς κάθε ολοκληρωτισμό. Και για την ώρα, οι δυτικές κοινωνίες είναι σχεδόν απροστάτευτές είτε απέναντι στους ολοκληρωτικούς νόες , τους πλήρης άμμου και τέφρας της ανατολικής Ερήμου, αλλά και στους απλούς υποτακτικούς τους, τους λασπάνθρωπους που επιθυμούν να σαρώσουν στο πέρασμά τους οτιδήποτε μπορεί να υπενθυμίζει την φυσική κατάσταση του ανθρώπου και των ξεχωριστών και ιδιαίτερων Εθνικών Πολιτισμών που δημιουργούν εύρυθμα οι υγιείς Εθνικές κοινωνίες.
 
Ως Εθνικοί, δεν σκοπεύουμε σε καμία περίπτωση να αναμένουμε έναν «αναπόφευκτο» θάνατο των Πολιτισμών μας. Αντιθέτως, θα συνεχίσουμε να τροφοδοτούμε με κάθε μέσο τη φλόγα των Πολιτισμών μας, μία Φλόγα που πάντα έδιωχνε τα σκοτάδια όπου τα αντιμετώπισε.
Ένας αγώνας που αξίζει να μάχεται κάθε ένας και κάθε μία από εμάς.
Εσείς, σύγχρονοι άνθρωποι της εποχής των αγορών, ποιο πεδίο μάχης σας απέμεινε που να κρύβει έστω και κάποια μάταιη «δόξα»; Τί θα υπερασπίσετε απέναντι στη βαριοπούλα ή τον εντολέα της;

Θύρσος – Οίκος Ελλήνων Εθνικών

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

Αυτοί υπήρξαμε όλοι μας;





Ένα σφάλμα στην ανάγνωση των όσων διαδραματίζονται αυτή τη στιγμή και για ότι σημαίνει αυτό για το μέλλον της Ελλάδος
αλλά και της Ευρώπης, είναι η γενίκευση στην απέχθεια.
Δεν φταίνε γενικά και αόριστα οι «Άγγλοι, Γερμανοί, Φινλανδοί » ή όποιοι άλλοι λαοί.
Οι ουσιαστικά ένοχοι, όχι μόνον δεν έχουν Πατρίδα, μα εχθρεύονται και την ύπαρξη κάθε ανεξάρτητου Έθνους, για αυτό και φωνάζουν για επείγουσα πολιτική ενοποίηση και κοινή δημοσιονομική πολιτική-με τους δικούς τους όρους φυσικά-,
δηλαδή με δυο λόγια, φωνάζουν για γενικευμένο έλεγχο των λαών από τους οικονομικά ισχυρούς.
Αυτοί, ούτε Πατρίδα έχουν, ούτε Γη δική τους να αισθάνονται.
‘Έλληνες, Ιταλοί, Ισπανοί, Άγγλοι, Πορτογάλοι, Ισλανδοί, Ιρλανδοί, Γερμανοί, Γάλλοι, κάθε Πατρίδα και κάθε λαός ο αυθεντικός λαός, όχι οι διεθνιστικά σκεπτόμενοι λογιστικά, έχουν τους ίδιους κοινούς εχθρούς.

Οι γενικεύσεις, οι απόλυτα ηθελημένες από τα ΜΜΕ, που φωτογραφίζουν το σύνολο των ανθρώπων ενός Έθνους, άλλους ως ξεπεσμένους ρέμπελους, άλλους ως στριφνούς και ψυχρούς και άλλοτε ως μισερούς, καταφέρνουν μόνο να συντηρούν στερεότυπα ψυχροπολεμικού χαρακτήρα, εξυπηρετώντας με κάθε επίγνωση τα ανεθνικά ΔΣ των τραπεζικών ιδρυμάτων.



Δεν είναι κάθε ο κάθε Γερμανός ένας Σόιμπλε, ούτε η κάθε Γαλλίδα μία Λαγκάρντ, δεν θα παρέδιδαν στο λεπίδι τον Ρήγα Φεραίο ο κάθε Αυστριακός, και πάει λέγοντας.
  
Και φυσικά ούτε ο πρώην.. βιετναμέζος υπουργός των Γερμανών ήταν καν Γερμανός ο ίδιος, καθώς και ο Βαν Ρούμπει της Ε.Ε. δεν κατάγεται από πουθενά συγκεκριμένα. Μάλλον γεννήθηκε δίπλα σε μία τραπεζική θυρίδα.
Ένας τοποθετημένος οργανωτής της διάλυσης των ανεξάρτητων Εθνών.
Έτσι, η προσπάθεια της Ελλάδος να ξεφορτωθεί το τοξικό χρέος, αυτό για το οποίο δεν ευθύνεται, και η οποία προσπάθεια λαμβάνει χώρα, αποτελεί όντως μία Εθνική προσπάθεια, και θα έπρεπε ψύχραιμα να αναζητήσει τις απαραίτητες συμμαχίες σε όσους διατηρούν την ίση εθνική υπερηφάνεια για τις πατρίδες τους, σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Αν και είναι κακός χρόνος να θυμόμαστε τα παλαιότερα, καλό είναι μέσα στην απαιτούμενη αυτοκριτική μας, να θυμηθούμε ότι λίγα χρόνια πριν, όταν οι ταμπέλες «προσεχώς Βουλγάρες» κρέμονταν στην επαρχία με φανερή ανταπόκριση των ελληνοειδών, και όταν οι αδηφάγοι «Έλληνες» επιχειρηματίες έπεφταν σαν γύπες στη διαλυμένη πρώην Γιουγκοσλαβία, τότε λίγοι μόνον φώναξαν για την απαιτούμενη εθνική αλληλεγγύη που έπρεπε να επιδειχθεί προς τους φτωχούς και διαλυμένους γείτονές μας.

Και αλήθεια, σε αυτή τη συγκέντρωση υπέρ της κυβερνητικής προσπάθειας, πόσοι αγρότες με βίλες από τις επιδοτήσεις καλλιέργειας που έφαγαν, ναι, τις έφαγαν κανονικότατα το ξέρουν και οι πέτρες, πόσοι λοιπόν από δαύτους θα φανούν στη συγκέντρωση να βρίσουν τους κακούς άλλους?  
Αν οι Γερμανοί είναι όλοι Μέρκελ γιατί την ψηφίζουν επί πολλά χρόνια οι Γερμανοί πολίτες στη πλειοψηφία τους, τότε σκεφθείτε πόσο χειρότεροι θα έπρεπε να αισθανόμαστε εμείς που η πλειοψηφία μας είχε όλους αυτούς που μας έστησαν στην κρεατομηχανή των Τραπεζών. Αυτοί υπήρξαμε όλοι μας;
Ένας λογιστικός έλεγχος του χρέους, θα υπήρξε μίας πρώτης τάξεως αρχή για να δούμε ποιοι πρόδωσαν τα Έθνη τους, τον λαό τους και τελικά έστρεψαν τον έναν ενάντια στον άλλον.

Δεν είμαι λοιπόν ούτε ίδιος και ίσος με το κάθε ελληνοειδές της Λίστας Λαγκαρντ,
ούτε είναι τα Αδέλφια μου σε κάθε Ευρωπαϊκή χώρα ίδιοι ή ίσοι με τους Τραπεζο-εξουσιαστές τους.
Αισθάνομαι ίσος ανάμεσα σε όσους διατηρούμε την ποιότητα της αυθεντικής Ευρώπης, των ανεξάρτητων και ελεύθερων Εθνών.

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2015

Κράδαινε την Αστραπή να χωρίσεις στα δυο τον Ήλιο / Wield Lightning To Split The Sun




Ένα τραγούδι. Τί είναι ένα τραγούδι; Μία μελωδία που εμπεριέχει τους πόθους και τα προβλήματα, τις χαρές και τα οράματα ενός ανθρώπου, μίας φατρίας, μίας φυλής.
Και κάτι πολύ παραπάνω που δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια, δεν πρέπει να εκφραστεί με αυτά.
Χρειάζεται απαραίτητα να βιωθεί, όσο και αν είναι αυτό επίπονο, όσο και αν μοιάζει με πικρό φάρμακο.
Έτσι, όταν όλη η μαυρίλα της ανθρωπότητας ξεπηδά από μέσα της να ισοπεδώσει και να καταστρέψει, όταν η παράνοιά της παίρνει μορφή συστημική και οργανωμένη σε ένα σώμα που μας κραυγάζει απαίσιους εφιάλτες, χαράζοντας δρόμους από ανθρώπινα κρανία, τότε, κάποιες φορές, ιδιαίτερα σε τέτοιες στιγμές, ένα τραγούδι είναι αυτό που χρειάζεται να σπρώξεις και να βυθίσεις μέσα σου, για να μπορείς να θυμηθείς και εσύ και όλοι μας, τι στα αλήθεια είμαστε, από τι είμαστε φτιαγμένοι, ανεξάρτητα από τη ματαιότητα και τη μιζέρια που στεφανώνουμε στο μυαλό μας με άδεια υπερηφάνεια κάθε, μα κάθε ημέρα.
Είναι τόσο απλό τελικά.
Οι συνθέτες, οι ποιητές, οι μουσικοί που ανασύρουν μέσα από τη μήτρα του το τραγούδι, ακόμη και αν είναι διαφορετικά πρόσωπα, με τα δικά τους ονόματα και τις δικές τους ξεχωριστές προσωπικότητες,
στο μυαλό όσων αφουγκράζονται, στις καρδιές τους, είναι ελεύθεροι από τα δεσμά του χρόνου, απρόσωποι, ντυμένοι σε ομιχλώδεις πανοπλίες σαν Ιππότες που ταξιδεύουν ασταμάτητα μέσα από όλες τις εποχές, πάνω σε άλογα φτιαγμένα από μουσικά όργανα, ακολουθώντας μυστήριους ανέμους οι οποίοι καθορίζουν την πορεία τους.
Ακριβώς ποιο κάτω στο κείμενο αυτό, οι στίχοι από ένα τραγούδι, σφυρηλατημένο δεν ξέρω που, ή με ποιο τρόπο, αλλά σίγουρα μπορώ να νιώσω τα υλικά που το αποτελούν. Ένα τραγούδι που στάλθηκε να στοιχειώσει κάθε μορφή ματαιοδοξίας. Ένα τραγούδι που γράφτηκε πιθανότατα για να στείλει την λαμπερή εξαγνιστική του φωτιά, και να ρίξει λίγες από τις φωτεινές του ακτίνες πάνω στο πολύ συχνά κενόδοξο κέλυφος της θνητότητάς μας.
Τελικά, ένα τραγούδι, όπως αυτό, μπορεί να αποτελέσει ένα καλό και χρήσιμο καταφύγιο για να απολαύσουμε λίγη ξεκούραση στον ατέλειωτο μόχθο μας να κυλήσουμε τον τρομερό βράχο στο βουνό της ζωής.
Έως ότου να φτάσουμε στην κορυφή, μπορούμε να το τραγουδάμε καθώς προχωρούμε, ή να το απολαμβάνουμε όπως το φέρνουν στα αυτιά μας οι μυστικοί άνεμοι.




Κράδαινε την Αστραπή να χωρίσεις στα δυο τον Ήλιο


Ποιος προσεύχεται σε οτιδήποτε άλλο από το βουνό
Και εύχεται για οτιδήποτε άλλο, από την αστραπή να χωρίσει τη νύχτα
Ποιος θα επαινέσει οτιδήποτε άλλο, από τον ήλιο επάνω
που φέρνει την κάθε αυγή και την ακτινοβόλα ημέρα μας

Τι είδους άνθρωπος τοποθετεί (κάποια) πίστη στην καρδιά του
Πάνω από το ζώο που μαίνεται βαθιά μέσα του
Τι είδους άνθρωπος αναζητεί συγχώρεση και όμως
ψεύδεται στον εαυτό του όλη του τη ζωή

Άφησε το ζώο να κυνηγά στην πλαγιά του βουνού
Και άσε την αστραπή να χωρίσει την καρδιά μου στα δύο
Άφησέ με να ουρλιάξω προς το φεγγάρι με πάθος
Και να ανοίξω διάπλατα τα χέρια μου να αγκαλιάσουν τον ήλιο
Να επιστρέψω στη γη που με γέννησε
Γιατί δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο






A song. What is a song? Music tune containing the desire and the troubles, the joy and the vision of a man, of a clan, of the folk.
And even much more than that, that cannot be expressed, must not be expressed on words.
 It seems that it is strongly needed to be experienced as much as it hurts or as a bitter remedy.
So, when all the blackness of mankind flourish out of her to devastate and to destroy, when her sanity takes the form of a systemic and organized body that cries out horrible nightmares,
carving roads from human skulls, then some times, especially in that kind of times, a song it is what is needed to push and put inside you, so that it can remind to one's self what we really are,
 from what we are made from, regardless of the vanity and the misery that we crown on our minds with empty pride each and every day.
And this is it. Simple as the eye’s blinking.
The composers, the poets, the musicians that spread the song out with its wild birth, even if they are different persons, with their own names and their own personalities,
to someone’s mind, in someone’s heart, they may are timeless and be faceless, dressed in strange foggy armors like knights, who travel unstoppable through all the ages on horses made from music instruments, following mysterious winds and travel on the course they deicide. 

Right under, the lyrics of a song/poem, forged, I don't know where, or how, but I definitely can feel the materials into it, that was sent to hunt all kind of vanity. A song that has been written, probably to shine bright as a strong purifying fire, and shade some lightning rays on the often empty mental shell of mortality.
After all, a song can be a fine refugee for all to hook in, and getting some rest on the endless strives to roll on the terrible rock on this mountain called life.
Till we reach the top, we can sing along the way, or hear the singing in the winds they bring it.


Wield Lightning To Split The Sun

Who would pray to anything but the mountain
And wish for anything but lightning to split the night
Who would praise anything but the sun above
That brings each dawn and our radiant day

What man places faith in his heart
Above the animal that rages deep inside
What man asks forgiveness yet
Lies to himself his whole life

Let the animal hunt on the mountainside
And let lightning split my heart in two
Let me howl at the moon with desire
And stretch my arms wide to embrace the sun

Return to the earth that bore me
For there is nothing more



Περιοδικό "Ιδεών Άντρον"

Περιοδικό "Ιδεών Άντρον"
Επίσημη έκδοση της Οργάνωσης "Θύρσος Έλληνες Εθνικοί"