Μία
ψυχραιμότερη ματιά στο «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο» μας επιτρέπει να εξάγουμε
κάποια συμπεράσματα.
Δυστυχώς πολλοί είναι εκεί έξω που συνεχίζουν να τρώνε τα εμέσματα-ανακοινώσεις και τις λογοδιάρροιες των πολιτικών στο κοινοβούλιο και στα ΜΜΕ.
Το νομοσχέδιο αυτό, που το επεξεργάζονται με τη βοήθεια των επιτρόπων των Βρυξελλών, σκοπό δεν έχει φυσικά να σταματήσει την επιρροή της Χ.Α. στο εκλογικό σώμα.
Ούτε σκοπό έχει να διατρανώσει τη δημοκρατικότητα των κομματαραίων και να προστατέψει την ανύπαρκτη και αθέλητη έτσι και αλλιώς κοινωνική ειρήνη.
Απλά θέλει να επιβάλει δια του μαστιγίου (το καρότο το έφαγε ήδη ο κάτοικος έμμισθος και δανειολήπτης «πρίγκηψ» της χώρας όταν απολάμβανε τις υπηρεσίες των και τότε εισερχόμενων φθηνών εργατών στα χρόνια της αφθονίας), τη νέα πραγματικότητα.
Αυτή τη πραγματικότητα που η εθνικότητα δεν θα είναι παρά απλά ένα αναγνωρίσιμο χαρακτηριστικό όπως το χρώμα των ματιών. Δίχως πνευματικό βάθος ή πολιτισμική αξία.
Θα είναι ένα χαρακτηριστικό για τα πειθαρχεία να σε αναγνωρίζουν.
Αυτό το νομοσχέδιο που έπεται έτσι ή αλλιώς, θα είναι απλώς ένα codex όπως ακριβώς ήταν και τα διατάγματα του Θεοδόσιου.
Δηλαδή απλώς μία διαπίστωση του πώς έχουν τα πράγματα και μία προειδοποίηση για τους απείθαρχους.
Ο Θεοδόσιος έχασε. Εμείς υπάρχουμε ακόμη παρά τα διατάγματά του. Τώρα ας νικήσουμε και αυτούς.
