Ο Νέος Άνθρωπος βαδίζει.

Σχεδόν πάντα, όσοι υπόσχονται μία κάθαρση, την απαιτούμενη θεραπεία της κοινωνίας,
αναγγέλλουν και υπόσχονται ότι είτε θα  προκαλέσουν είτε θα είναι οι φορείς, της κατά αυτούς, αναπόφευκτης έλευσης μίας νέας κατάστασης.
 Μίας «νέας αρχής».
Μία αρχή που συνήθως θέλουν να είναι αποτέλεσμα όχι απλής έστω και ηθελημένης βάση της αναγκαιότητας φυσιολογικής διαδοχής στο ρου του χρόνου και των εξελίξεών του , αλλά ο απότομος καταιγισμός  μίας «λύτρωσης»  που φυσικά θα πληρωθεί από μία μανιώδη δίχως κριτήρια θέληση και σίγουρα θα πρέπει να περιλαμβάνει τη θαυματοποιό δράση ενός «λυτρωτή».
Ενός λυτρωτή που είτε θα γεννήσει /φέρει «ξαφνικά» μαζί του σχεδόν αυτόματα το είδος του «νέου» ανθρώπου (του εντελώς αντίθετου από αυτόν που ανήγγειλε ο Νίτσε) είτε θα τιμωρήσει όσους ταλαιπωρούν τους αθώους, λυτρώνοντας τους και επιτρέποντάς τους να συνεχίζουν να ζουν απρόσκοπτα, δίχως να εξεταστούν καν οι όποιες δικές τους ευθύνες, αφού οι εν λόγω «αθώοι» είναι και οι κλητήρες του εν λόγω λυτρωτή,  είτε όλα τα παραπάνω από κοινού μαζί.
 Για να καταφέρουν να «έλθει» τελικά αυτός ο «νέος» άνθρωπος,  χρειάζεται να υπερκεραστεί με κάποιο τρόπο η φυσική ροή των πραγμάτων, και έτσι μία από τις πρώτες απόπειρές τους είναι να δαμάσουν τον χρόνο. Για να το κάνουν αυτό, έχουν έτοιμη μία συνταγή που έχει ξαναχρησιμοποιηθεί στο παρελθόν.  Χωρίζουν την Ιστορία σε ένα δεδομένο πριν και ένα μετά ως συνέχεια. Απαρνούνται οτιδήποτε από το «πριν» όπως αυτοί το ορίζουν, δηλαδή γραμμικά, ως πεπερασμένο, αποτυχημένο, εκπληρωμένο,  ή στην καλύτερη των περιπτώσεων το χρησιμοποιούν για να αποδείξουν την αποτυχία του παρελθόντος τρόπου και φυσικά το δικαιότερο και ορθότερο των αποφάσεών τους.
Ο «νέος άνθρωπος» που θέλουν να δημιουργήσουν, κουβαλά επάνω στους ώμους του, όλες τις προσδοκίες, τις επιθυμίες, τα οράματα των δημιουργών του, ακόμη και αν αυτά φανερωθούν στο τέλος εφιαλτικά, ή όνειρα παραφροσύνης μίας αφύσικης τάξης πραγμάτων την οποία και επικαλούνται ούτως ή άλλως.
Συνήθως αυτός ο «νέος» άνθρωπος μέσω των διαταγών και των επιθυμιών που παρέλαβε από τον «λυτρωτή»,  οραματίζεται να είναι ένας στείρος εκδικητής ως προς τη παλαιά τάξη και ηγεμών ως προς τη νέα η οποία προφητεύεται ,από τους πιστούς του λυτρωτή προφήτες, αδιασάλευτη πλέον και με κάποιο τρόπο, μία «θεϊκή απόφαση», αμετακίνητη.
Και φυσικά, το σημείο εκκίνησής του ή μάλλον το σημείο από όπου κρατά την ιδεολογική καταγωγή του , σπανίως έχει ιστορικά απτή δικαιολογία. Το πιο σύνηθες, αυτή να χάνεται κάπου στα βάθη μιας αναπόδεικτης φαντασίωσης, εκεί που είναι δύσκολο να ανιχνευτούν  οι ουσιαστικοί σκοποί του, να εξηγηθούν από τους απλούς ανθρώπους τα πώς ή τα γιατί τον δημιούργησαν, καθώς και να δικαιολογηθεί το γιατί πρέπει τώρα σώνει και καλά να έλθει.

 Αποτελεί τρόπω τινά ο «λυτρωτής» ένα ιστορικό άλλοθι, μία εγγύηση πράξεων, του  ουσιαστικά «άχρονου» και  άρα μη ελέγξιμου δικαστή, σε μία αναγκαστικά προεκτεινόμενη και για αυτό «δικαία» «θεϊκή» αποστολή. Είναι ίσως αν το συλλογιστεί κάποιος, ένας αποδιοπομπαίος τράγος, μόνο που αυτή τη φορά δεν θυσιάζεται, αλλά τιμωρεί και ξεφορτώνει από την ιστορική ευθύνη τη συντεταγμένη κοινωνία που τον αναγγέλλει και τον υποδέχεται.  Είναι μία σκεπτομορφή κοινωνικής απραξίας , νωθρότητας και ανευθυνότητας. Η αναγκαιότητα της επιθυμίας ενός πλήθους να εμφανίσει λυτρωτές, είναι ίσης αξίας με τη καταθλιπτική ανημποριά που αισθάνεται να ζήσει ως υπεύθυνο για τη ζωή του. Είναι η άρνηση της συμμετοχής όσο και αν επικαλούνται μαζική υπακοή. Απλώς τοποθετούν κάποιον να κάνει τη δουλειά για αυτούς.
Και ως συνήθως, όταν η σκεπτομορφή ,του τραγικά άστοχου γένους που τον έπλασε, τελικά εμφανίζεται στο πρόσωπο κάποιου και πραγματώνεται ο σκοπός του από τους οραματιστές του μέσω φυσικά των αποκλειστικά δικών τους ενεργειών και επιλογών, τότε αφύσικος καθώς είναι, δεν έχει τι άλλο να προσφέρει απλόχερα, παρά παραφρονημένες ιδέες, απομόνωση του ατόμου, και ακόμη χειρότερα σε καταστάσεις μαζικής παράκρουσης,  τρόμο και αίμα. Μέχρι την αναπόφευκτη και απόλυτα φυσιολογική πτώση και τη φυγή του πίσω στην αχρονία από όπου και προήλθε, έχει υπάρξει το μέσον για να παραμείνουν οι άνθρωποι ακόμη χειρότερα δέσμιοι των πραγματικών δυναστών τους, ακόμη πιο κρυμμένοι στην ατομικότητα τους , ακόμη πιο απομακρυσμένοι από τις ρίζες του πολιτισμού τους. Θα φύγει αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο κρατήρα καμένης γης, και οι γηγενείς του εκάστοτε Πολιτισμού που τυχόν δάμασε, θα αναγκαστούν να ξαναεργαστούν με μεγαλύτερη ζέση για να ξανακάνουν χέρσα τη Πολιτισμική τους Γη. Το αν και πόσο μπορεί να επιτευχθεί αυτό, κρίνεται από πολλούς παράγοντες με προεξέχων όμως το μόχθο των αγωνιζόμενων και τις συνθήκες που κυριαρχούν γύρω τους. Και φυσικά του τιμήματος που μπορούν, ή είναι διατεθειμένοι  να πληρώσουν. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι ολοκληρώνεται ποτέ με απόλυτη επιτυχία μία τέτοια προσπάθεια. Γιατί το απόλυτο είναι αφύσικο για τους θνητούς.
 Μόνο ο θάνατος είναι απόλυτος όταν έρχεται, είτε στο σώμα είτε στο Πνεύμα.
Ο Αγώνας αυτός είναι ίσως ο τίτλος της επικεφαλίδας στο βιβλίο που καταγράφεται η εξέλιξη της ανθρώπινης υπόστασης, που όσο απομακρύνεται από τον κατά φύση τρόπο ζωής και εξελίσσεται δυσανάλογα τεχνολογικά σε σχέση με το πνευματικό-φιλοσοφικό πεδίο της τόσο ο Αγώνας θα δυσκολεύει και θα είναι παραπάνω από αναγκαίο να γιγαντώνεται. Έτσι, με πρόσκαιρες νίκες, αλλά όχι χαμένους πολέμους, θα έχουν να αντιμετωπίζουν πάντα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τους  φοβισμένους και άτολμους ή απλώς παράφρονες ανθρώπους, οι οποίοι σε κάποια επόμενη ιστορική καμπή των αποτυχιών τους, των ατομικών και συλλογικών, θα συνεχίζουν , με οποιαδήποτε μορφή και αν αυτός έχει, να επικαλούνται  με την άνεση που παρέχει η παραφροσύνη στα θύματά της, από κάποιο άχρονο και άτοπο σημείο ξανά, τον επόμενο λυτρωτή τους,  φορτώνοντάς του τις τότε προσδοκίες τους, με τους  τρόπους του να είναι ότι θεωρήσουν τότε ως ιστορικά σημαντικό οι μελλοντικοί προσκυνητές του.
Μένει λοιπόν να απαντήσουμε. Εμείς οι Εθνικοί, από ποιον άνθρωπο-Σύμβολο αντλούμε τις αναφορές και τους παραδειγματισμούς μας ; Από τί είδους πρόσωπο; Έναν άνθρωπο; Ένα πρόσωπο; Με τι είδους τρόπους , από πού και από πότε;
Πιστεύω πώς όχι. Ένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι. Αν είναι ένας, στερούμε από το λόγο μας τη διαχρονία και την εξελικτικότητα . Άρα το Σύμβολο που υψώνουμε ίσως πρέπει να είναι  τουλάχιστο μία Οικογένεια. Το λιγότερο τρεις. Ένας Άνδρας, Μία Γυναίκα, ένα Τέκνο. Το πιο απλό κλάσμα ως προσωποποίηση όλων των Οίκων μας.

Ο δικοί μας άνθρωποι, που πλαισιώνουν τους  Οίκους μας, βαδίζουν έχοντας ως αφετηρία το σημείο που η Ιστορία αυτού του τόπου πρωτοένιωσε και κατέγραψε το παρθενικό όργωμα της Γης, θέρισε την πρώτη Σοδειά βρώσιμων αγαθών και Συμβολοποίησε τη Ζωή μέσω της Τέχνης.
Αφετηρία διακριτή από τότε που καρπώθηκε τη πρώτη Σοδειά Φιλοσοφίας που έντυσε το Νου και απέδωσε ως νέα σπορά στους Οίκους. Εσοδεία Ποίησης, Επιστήμης, Θεολογίας για τη κατανόηση  των Θεών και των Νόμων των οποίων είναι θεματοφύλακες. Τρόπου Ζωής, στάσης απέναντι στο αναπόφευκτο της θνητότητας.
Οι Οίκοι μας βαδίζουν μέσα από τα λόγια της πρώτης Τραγωδίας, της πρώτης Ολυμπιάδος ενός Έθνους που είχε ήδη αποκτήσει την αυτογνωσία του και κατανοήσει Πάτριους Τρόπους.
  Οι δικοί μας Άνθρωποι, ποτέ δεν σταμάτησαν να βαδίζουν. Από τη Μήτρα τους ακόμη, χτυπήθηκαν βάναυσα από τρομοκράτες λυτρωτές - κατακτητές, κρύφτηκαν κάτω από τη Μητέρα Γη, ξαναήλθαν με τον Θεό Διόνυσο σε Ζωή, και με τη Θεά Περσεφόνη ακολουθούν τις Εποχές, και ας κομματιάστηκαν και ας ο Χειμώνας τους έκρυψε πολλές φορές στις Σκιές. Πολεμήθηκαν ηθελημένα ή αθέλητα από όσους ήθελαν απλά να τους χωρέσουν στις άχρονες μήτρες της σκέψης τους. Μα και πάλι, δεν σταμάτησαν να βαδίζουν, μα ούτε και θα σταματήσουν όσο υπάρχουν Έλληνες στο Πνεύμα. Οι ίδιοι άνθρωποι που δέχτηκαν τη Γνώση της Μαντικής από τον Θεό Απόλλωνα  τη Γνώση της Μέθεξης από τον Θείο Βάκχο, που ανακούφισε τις πληγές τους ο Ιήτωρ Θεός, ο Ασκληπιός, που οι πρώτοι όρκοι τους άνηκαν στον  Κεραυνό της Αρκαδίας στον Ήλιο και τη Γη, όλοι τους είναι ένας Οδυσσέας και όλες τους μία Πηνελόπη, όλοι τους ο Θησέας, και όλες η Αριάδνη,  ταυτόχρονα Ιεροφάντες και Μυούμενοι, Ευμολπίδες και Βακχευτές.
Και φυσικά ξέρουν ότι μπορούν και είναι φυσιολογικό να κάνουν λάθη. Η γνώση όπως έγραψε ο Γιουνγκ δεν έρχεται μόνο μέσα από τις επιτυχίες αλλά και από τα σφάλματα.
Γιατί δεν είναι οι άνθρωποι Θεοί, και ας είναι φτιαγμένο το Αθάνατο της Ψυχής τους από το ίδιο Υλικό με Αυτούς.
 Κάνουν λάθη και για αυτό ακόμη και αν καταλαβαίνουν ότι χάρη σε αυτά θα βρεθούν πολλές φορές  με τη πλάτη στον τοίχο της Ιστορίας, έχουν και την επίγνωση ότι είναι φυσικοί και άρα αληθινοί.
 Οι ίδιοι άνθρωποι μας που καθώς τους εχθρεύονται πάντα οι αφύσικοι, όταν βρέθηκαν σε μειονεκτική θέση, τους έντυσαν, απειλώντας τους με το σπαθί, με ενοχές για την ίδια τη ζωή τους,  προσπάθησαν να τους κάνουν να προσκυνήσουν στη λατρεία του θανάτου. Στην ακαλαίσθητη λατρεία του άχρονου, αφύσικου, απόκοσμου όντος με τα πολλά κεφάλια και τον μοναδικό ζηλότυπο νου.

Οι ίδιοι άνθρωποι, το ίδιο ζεύγος και το τέκνο, σιωπηλοί στα χείλη και εργατικοί στο Νου, χαράζουν δρόμους. Δρόμους Πατρίδας που οι ίδιοι δημιούργησαν με αίμα αληθινό και κόπο μετρήσιμο και δεν το χρωστάνε σε κανέναν.  Ένα μονοπάτι που για το αν θα περάσει τελικά μέσα από την Πόλη μας, αυτή την ίδια Πόλη που οι σημερινοί κάτοικοί της, δεν μπορούν να κοιμηθούν δίχως τα τραγούδια των Σειρήνων τους, δεμένοι οι νόες τους στα ίδια τους τα σώματα, αν θα τους προσκαλέσουμε και θα τους αναγνωρίσουμε στην Όψη ώστε να πλαισιωθούν ως Συγγενείς στους Οίκους μας, υπεύθυνοι είμαστε – και θα είμαστε πάντοτε- μόνον εμείς οι ίδιοι. Κανένας λυτρωτής. Ο Πάντα Νέος άνθρωπος, ο Ενάρετος, ο έχων τη Γνώση του Εαυτού του, ο ευγνώμονας στους Θεούς για το Δώρο της Ζωής,  βαδίζει με μόνη Πυξίδα τις επιλογές μας.

Θησέας Λύκος

Έλληνες, Ευρωπαίοι, Εθνικοί, Υπερήφανοι.

Ένα μικρό κείμενο προσδιορισμού και όχι ετεροπροσδιορισμού.

Ένα κείμενο - Κάλεσμα, για όσους αισθάνονται μέσα τους, τους χτύπους της κοινής μας Καρδιάς στο σώμα της Ευρώπης, για όσους αντιλαμβάνονται την Εθνική μας Παράδοση δίχως τα στενά όρια του «χθες» ή του «κάποτε».
Μία απόκρουση στα χτυπήματα της Ερήμου.

Τελικώς, ένα Σάλπισμα προς Νικητές. Για όλους εμάς. Τα Παιδιά των Εθνών.

Μία ακόμη Εργασία από τις διαδικτυακές μας Εκδόσεις, συνδράμοντας στον Αγώνα για την Υπεράσπιση των Εθνικών Παραδόσεων.

Περισσότερα

Για τους Εορτασμούς στη Ρώμη / For the Celebrations in Rome

Ο Οίκος Ελλήνων Εθνικών του Θύρσου έδωσε το παρόν με εκπροσώπους του, και παραβρέθηκε Επίσημα, μετά από πρόσκληση των Ρωμαίων Αδελφών μας, στις Εορταστικές Εκδηλώσεις για την Επέτειο Ιδρύσεως της Ρώμης που έλαβαν χώρα στην Αιώνια Πόλη το τριήμερο από τις 19 έως τις 21 του μηνός Απριλίου.

Τα Μέλη του Οίκου μας απεύθυναν Χαιρετισμό στη Συγκέντρωση του Σαββάτου προς τους Οίκους των Αδελφών μας..
περισσότερα εδώ





The House of Gentiles Hellenes was present with representatives and attended Officially, at the invitation of our Roman Brothers, to the Celebrations for the Anniversary of Foundation of Rome that took place in the Eternal City the weekend of 19 to 21 month April.

Members of our House Saluted by speech on the Gathering of Saturday the Houses of our Brothers
more here

Απάντηση από τον Οίκο Ελλήνων Εθνικών "Θύρσος" , στις ύβρεις του μητροπολίτη Σεραφείμ προς τον Πατέρα των Θεών μας

Σταθεροί στην από αιώνων τακτική τους οι μονοθεϊστές
φροντίζουν όταν δεν έχουν τη δύναμη να αφαιρούν τις ζωές των κατά αυτών «απίστων ειδωλολατρών», τουλάχιστον να καταφέρονται ενάντιά μας και ειδικότερα ενάντια στους Θεούς μας με το χειρότερο υβρεολόγιο που η πολυθρύλητη μανιακή «αγάπη» τους μπορεί να επινοήσει.
Ο Ύψιστος των Θεών μας, ο Πατέρας Θεών και ανθρώπων, ο Ανίκητος Ζευς, ακόμη προκαλεί φόβο στις καρδιές των εκ τις Ιουδαίας ορμώμενων ποιμένων του μονοθεϊστικού ποιμνιοστασίου και όχι αδίκως. Είναι κατάντια τα λόγια τους και ντροπή για την Εθνική μας Ιστορία αν όχι για την Ελληνική Θεολογία που δεν θέλουν και δεν μπορούν να καταλάβουν. Τώρα που τα αθεολόγητα επιχειρήματα τους πέφτουν στο κενό, τολμούν ακόμη και το αδιανόητο.Να μας συνδέσουν στο σενάριο «εκπόρθησης του χριστιανισμού» από κοινού με το Ισλάμ. Μόνο που το Ισλάμ είναι πνευματικά αδελφό με το χριστιανισμό και το ίδιο διψασμένο για αίμα και κυριαρχία.
Η αβρααμική ενδοοικογενειακή σύρραξη που απειλεί να τινάξει την Ευρώπη και φυσικά την Ελλάδα στο αέρα, ήταν και είναι προϊόν των ίδιων αρρωστημένων,απάτριδων και ανεθνικών εγκεφάλων των θρησκειών της Ερήμου. Τους καλούμε να λύσουν εκεί, με όση βία αντέχουν, τις όποιες διαφορές τους, μακριά από την Ευρώπη μας, μακριά από την Ελλάδα μας.Την Αρχαία και Ιερή Γη των Θεών μας.
Στεκόμαστε απέναντι σε όλους τους γκροτέσκο ποιμένες με τα βαμμένα με αίμα χέρια, στεκόμαστε ως Έλληνες Εθνικοί, ως Πολυθεϊστές.

Θύρσος - Έλληνες Εθνικοί

Καθορίζοντας την ανθρώπινη υπόσταση δίχως το μονοθεισμό

Ένα σύστημα που δέχεται έναν απεριόριστο αριθμό Θεών, όχι μόνο αποδέχεται την πολλαπλότητα των μορφών λατρείας που απευθύνονται προς αυτούς, αλλά επίσης και κυρίως, (αποδέχεται) το πλήθος των ηθών, τα κοινωνικά και πολιτικά συστήματα, τις αντιλήψεις του κόσμου για τον οποίο αυτοί οι θεοί αποτελούν  τις εξαγνιστικές του εκφράσεις.
Alain de Benoist
"On Being a Pagan"
Για να δανειστώ και από τον Tom Sunic ο οποίος γράφει τη θέση της Ευρωπαικής Νέας Δεξιάς η οποία έχει από χρόνια παρατηρήσει και αποφανθεί ότι "για έναν χριστιανό είναι ο χριστιανισμός ο οποίος καθορίζει την αξία της ανθρώπινης ύπαρξης, για έναν εβραίο είναι ο Ιουδαισμός που μετράει την "εκλεκτικότητα" (σημ.σύμφωνα με την αντιληψη του εκλεκτού λαού) εκάστου ανθρώπου, και για έναν μαρξιστή δεν είναι η ποιότητα του ανθρώπου που καθορίζει τη τάξη του αλλά η τάξη του που καθορίζει το άτομο."

Και φυσικά, το ίδιο ισχύει και για τον Ισλαμιστή, η θρησκεία του οποίου είναι ο φέρελπις νέος δήμιος μας, κάτι που όταν έγραφε το παραπάνω γνωμικό ο Tom Sunic δεν ήταν ακόμη ορατό στον ορίζοντα.


Ζώντας λοιπόν σε αυτή τη πραγματική και ολοζώντανη δυιστική πραγματικότητα όπου η Ιερότητα με τις μύχιες εκφάνσεις της και το απροσμέτρητο βάθος της έχει αντικατασταθεί από μία διπολική διαταραχή του πνεύματος, παρατηρούμε καθημερινά την επίθεση του μονοθειστικού τέρατος που ονομάστηκε αυτάρεσκα δημοκρατία της αστικής τάξης, να επιτίθεται φυσιολογικά τόσο στον εαυτό του όσο και στα ίδια του τα δημιουργήματα. Κάθε του πράξη εμπεριέχει την ευχή να έλθει μία λύτρωση για τα προβλήματα που το ίδιο δημιουργεί συνεχώς, και  η οποία ευχή δεν είναι τίποτε περισότερο από την  επικάλυψη της ίδιας σαδιστικής και μανιακής επιθυμίας του δικού του θανάτου. Και φυσικά του θανάτου του ανθρώπινου Πνεύματος το οποίο πλουραλιστικό στέκει πάντα το είδωλο στον καθρέφτη που δεν αντέχει το Τέρας να κοιτάξει ποτέ. Είναι αυτό που κάθε κεφάλι αυτής της Λερναίας Ύδρας οραματίζεται με κοινό εγκέφαλο/ρίζα από την Ιουδαία ορμώμενο. Το "Τέλος της Ιστορίας".

Οσο λειτουργούν οι "πρώτες ώρες" του τεχνοκρατισμού, το σύστημα θα είναι σε μία κάποια ανεκτή λειτουργία. Είναι αναπόφευκτο όμως σύντομα, σε ιστορικό χρόνο πάντα, να δυσλειτουργήσει από τα απανωτά βραχυκυκλώματα που θα υποστεί. Βραχυκυκλώματα που δεν μπορεί να είναι προιόν κάποιας "αποκαλυπτικής αλήθειας", αλλά τα ζωντανά και πολύ αισθητά χτυπήματα της επανάστασης η οποία προκαλείται πάντα όταν ενεργοποιηθεί η Μνήμη. Και αυτό εναπόκειται να γίνει ως Εργασία από όσους έχουν αποφύγει είτε από Τύχη, είτε από κοπιώδη προσωπικό Αγώνα, είτε ακόμη σπανιότερα από τη γαλούχησή που έλαβαν κατά τη παιδική τους ηλικία, τα χτυπήματα αμνησίας του Τέρατος.

Εορταστικές εκδηλώσεις για την επέτειο Ιδρύσεως της Ρώμης

Ύστερα από πρόσκληση των Αδελφών μας Εθνικών της Ιταλίας, Μέλη του Οίκου μας, θα παραβρεθούν Επισήμως στις Εορταστικές εκδηλώσεις για την επέτειο Ιδρύσεως της Ρώμης οι οποίες θα πραγματοποιηθούν από τις 19 έως και τις 21 του μηνός Απριλίου στο κέντρο της Αιώνιας Πόλης.
περισσότερα: www.thyrsos.gr

Όλοι ειλικρινείς ως προς την αιματοχυσία.

Τουλάχιστον αυτός ο τρομοκράτης του μονοθεϊσμού είναι ειλικρινής.

Ο επικηρυγμένος με 4.000.000 δολάρια ταλιμπάν από το Πακιστάν Hakim Ullah Mehsood
σε μήνυμά του που μεταδόθηκε με βίντεο δήλωσε ότι η δημοκρατία είναι ένα πολιτικό σύστημα των παγανιστών που δεν τον πείθει και ότι οι άπιστοι θέλουν να διχάσουν και να διαιρέσουν τους μουσουλμάνους στο όνομα της δημοκρατίας. Επίσης ότι οι ταλιμπάν θέλουν να επιβάλουν τη Σαρία σε όλες τις μουσουλμανικές χώρες και φυσικά και στο Πακιστάν. Τέλος προέβλεψε ότι μέσω της Τζιχάντ, στο τέλος ολόκληρος ο κόσμος θα υποκύψει στη κυριαρχία του Ισλάμ.
Ολόκληρο το σχετικό δημοσίευμα εδώ:  http://www.globalpost.com/dispatch/news/asianet/130411/democracy-system-pagans-disbelievers-ttp

Κάπως έτσι λοιπόν, με λόγια που στάζουν αίμα από μαχαίρια και σφαίρες ο νεαρός ταλιμπάν, κάνει αυτό για το οποίο κατηγορεί τους δυτικούς. Θέλει και αυτός να επιβάλει το δικό του θεοκρατικό μοντέλο σε αντιδιαστολή στο καπιταληστικό και βαθειά προτεσταντικό μοντέλο της δύσης που το έχει βαφτίσει όχι δίχως κάποιας δόσης ιστορικής ειρωνείας, ως «δημοκρατία».
Η κλασική περίπτωση δυισμού, καλού- κακού, άσπρου- μαύρου, όπου ο ένας αντίπαλος κατηγορεί τον άλλον ως τη «σπορά του κακού» και όλοι μαζί τους παγανιστές και τους «Απίστους» ως τους διαφθορείς.
Ο παράδεισός τους, είναι αναγκαστικά στρωμένος με τα κόκκαλα των πτωμάτων των αντιπάλων τους και φυσικά γεμάτος από τη θολούρα αυτή που χαρακτηρίζει τις φαντασιώσεις επικίνδυνων ψυχοπαθών.
Στη χώρα μας, οι αγαπησιάρικοι ορθόδοξοι, ή έστω η ηγεσία αυτών, μιας και τα «ποίμνια» μάλλον ανησυχούν μήπως και κάποιος περαστικός μπαλτάς σε σχήμα ημισελήνου εμφανιστεί τελικά, καθώς και οι «προοδευτικοί» πολιτικοί, χρόνια όλοι τους έξω από τα διεθνή παιχνίδια εξουσίας, συμπεριφέρονται ως γνήσιοι τρόφιμοι χαρεμιού στις ορέξεις των μελλοντικών πασάδων τους.
Οπότε, δίχως τη παραμικρή έλλειψη πολιτικού ή πολιτισμικού ρεαλισμού, συνεχίζουν και ανοίγουν όλα τα παράθυρα το σπιτιού ενώ έξω μαίνεται αιματηρή καταιγίδα.
Κοινός παρανομαστής όλων των συμμετεχόντων που ανέφερα, η λέξη δημοκρατία, το νόημα της οποίας κάνουν(;) ότι αγνοούν ξεχειλώνοντάς το από κάθε πλευρά ή ακόμη περισσότερο την εχθρεύονται. Με μία σημαντική όμως διαφορά. Όλοι οι από τα μέρη μας, την εχθρεύονται κρυφά (ή και φανερά αν θυμηθούμε το χστιανικό λεχθέν περί δημοκρατίας ως :civitas diaboli..)και φροντίζουν να σαπιοποιούν και τα τελευταία αποθέματά της που τυχόν παραμένουν ζωντανά.  Η έννοιας της δημοκρατίας που γνωρίζει ο μέσος «πολίτης» είναι η απόλυτη δικαιολογία του να μη κάνει τίποτε για κανέναν έξω από τη τσέπη του (ούτε καν για τη νόησή του) και φυσικά είναι η κορύφωση της οχλοκρατίας και του «δικαιώματος» άνευ υποχρεώσεων.

Με αυτού του τύπου «δημοκρατίας», καθώς και με του άλλου τύπου, της προτεσταντικής καπιταληστικής, καλό είναι να τελειώνει η Δύση και φυσικά η χώρα μας μία ώρα αρχύτερα.
  Ο φανατικός ταλιμπάν με την ακόρεστη δίψα για αίμα, τουλάχιστο ως προς τις προθέσεις του είναι ειλικρινής και ξεκάθαρος. Όπως ξεκάθαρες οφείλουν να είναι και οι επιλογές μας, οι οποίες θα αποτελέσουν την όποια απάντησή  καταφέρουμε εν τέλει να δώσουμε προς κάθε θιασώτη της θεοκρατικής “civitas fanatici” εντός ή εκτός των τειχών ή στους συμμάχους τους , της “civitas numulariis”