Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2013

Παραδοθείτε! Τα καλαμάκια του φραπέ μας είναι τόσα πολλά που θα κρύψουν τον Ήλιο...




Δελφοί, Οκτώβριος 1894.
Φέρνοντας την Αυθεντική Ελλάδα στο Φως
Πριν πολλά χρόνια, όταν το ελλαδικό κράτος ήταν αρκετά νεαρό σε ηλικία και αναζητούσε διακαώς να πείσει τις ξένες δυνάμεις (αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό) ότι είχε την ιδιοκτησία του Ελληνικού Εθνικού Πολιτισμού, κάθε σπάραγμα που είχε κρύψει η Μητέρα Γη στα σπλάχνα της ερχόταν ως «τρόπαιο» στην επιφάνεια και αποτελούσε άλλον έναν λόγο για να του επιτραπεί αυτού του νεόκοπου κράτους, να πάρει την κοινωνία και να τη σπρώξει λίγο ποιο μακριά από τη μιζέρια και την αυτολύπηση της ανατολής.
Κάθε κομμάτι της ακρωτηριασμένης Εθνικής Παράδοσης που αναδυόταν, από τη μία πλευρά φανέρωνε πόση παρακμή είχε περάσει πάνω από αυτό το τόπο, και από μία άλλη όψη έδινε μία ακόμη ευκαιρία στους ανθρώπους αυτού του τόπου να κερδίσουν τους χαμένους αιώνες με ένα απότομο πέταγμα που προκαλούσε συστολή της Ιστορίας.
Σήμερα, ο αχάριστος ραγιάς που κοιμήθηκε αλλά δεν έφυγε τελικά τότε, γράφει στα παλιότερα των υποδημάτων του τους πρότερους ναυαγοσώστες του που τον έβγαλαν από το βούρκο με τα πιθηκοειδή πρόσωπα, τα πρόσωπα αυτά που δημιουργούνται από την αμορφωσιά, ξύνοντας του και ομορφαίνοντας του λίγο τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Σήμερα προτιμά οτιδήποτε άλλο από το να ασχοληθεί ξανά με «μάρμαρα» και «πέτρες».
Κάποιοι παντελώς ηλίθιοι αν όχι και διαταραγμένοι σε επικίνδυνο βαθμό, στρέφουν τα βέλη τους και τη προσοχή τους στο να καταδικάζουν με τους χειρότερους των χαρακτηρισμών, είτε τον Εθνικό Πολιτισμό (με εξαίρεση τα χρήσιμα κοπτοραμμένα για αυτούς τμήματά του)  είτε επιτίθενται και βρίζουν φωναχτά δημιουργώντας αντίλαλο μέσα από τη λεκάνη που κολυμπάνε λίγο πριν το ιστορικό τράβηγμα του καζανακίου - που δεν τη γλιτώνουν, θα τους συμβεί,-  εκτός του «επικίνδυνου» ειδωλολατρικού κόσμου, επιπροσθέτως βρίζουν και όλους εμάς που τον ενστερνιζόμαστε.
Κάπως έτσι τα συλλογιζόμουν το βράδυ του Σαββάτου μετά το πέρας μιας συναυλίας που παραβρεθήκαμε Φίλοι αγαπημένοι, όλοι Εθνικοί. Και μου ήλθαν αυτές οι σκέψεις στο μυαλό, από τη γεμάτη τρόμο αντίδραση ενός τύπου όταν είδε το πανό που είχαμε αναρτήσει όλη τη βραδιά.
Αυτό το πανό συγκεκριμένα:


Ευτυχώς, σε μια γενικά αρκετά υγιή κοινότητα  όπως είναι αυτή της metal μουσικής, ο τρομαγμένος ήταν μία ανατριχιαστικά μοναχική φιγούρα.
Και αναρωτήθηκα εν τέλει πώς μπορεί να αισθάνθηκε όταν άκουσε τον Σουηδό τραγουδιστή των
Sabaton να μας λέει από σκηνής, ότι ερχόμενος από Θεσσαλονίκη, έκανε ένα όνειρό του πραγματικότητα. Αυτό του να καταφέρει να σταματήσει στο Μνημείο των Θερμοπυλών και να αποδώσει Τιμές στον Βασιλέα Λεωνίδα και τους λιγοστούς άνδρες του.
Τώρα οι Θερμοπύλες αγαπημένε τραγουδιστή έχουν δυστυχώς αντιστραφεί.
Αντί για Πέρσες με δόρατα και βέλη, οι υπερασπιστές των Θερμοπυλών έχουν να αντιμετωπίσουν καλαμάκια από φραπέ , κοφτερές  πένες «αθανάτων» δημοσιογράφων που χλευάζουν τον Εθνισμό και τους Θεούς μας, και στο τέλος τον Εφιάλτη της κλαυσοαυτολυπούμενης ραγιαδοσύνης που προσεύχεται για «ένα θαύμα».

5 σχόλια:

ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ είπε...

Το μέρος είχε πραγματικά σκατένια ηχητική, η ένταση στο τέρμα και δεν ξεχώριζες νότα. Τόσο σκατένια ηχητική είχα να ακούσω από το ΑΝ και αυτό είχε την δικαιολογία πως ήταν μικρό club και ουσιαστικά υπόγειο πολυκατοικίας, ακουστικά ακατάλληλος χώρος κτλ. Αλλά να έχεις τόσο μεγάλο χώρο και τόσο σκατένια ηχητική, θέλει προσπάθεια να το καταφέρεις: να επιλέξεις τα φθηνότερα μηχανήματα και να μην έχεις ιδέα πως να τα λειτουργήσεις. Να μου πεις, σε έλληνες μεταλλάδες απευθύνεται, άτομα που πάνε να "δουν τους θεούς", να χτυπηθούν και να πιουν μια φθηνή (σχετικά) μπύρα, χωρίς λοιπές απαιτήσεις.

Οι eluveitie μου άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις, όχι τόσο από την μουσική τους που έτσι κι αλλιώς δεν μπορούσε να ακουστεί εκεί μέσα (κι επειδή δεν παίξανε τίποτα από το αγαπημένο μου evocation) όσο από την παρουσία τους στη σκηνή, που ανέδυε μια ευγένεια απολύτως ταιριαστή στο pagan και το folk.

Οι sabaton δεν μου άρεσαν, αν και λόγω του πιο mid tempo στυλ τους ακούγονταν περισσότερο από τους eluveitie. Σκανδιναυικό hollywood metal με χαβαλετζίδικα χορωδιακά και κλισαρισμένη πόζα.

Το πανό/σημαία ήταν πολύ καλή κίνηση και πρωτοποριακή για τα συναυλιακά δεδομένα, όχι μόνο της Ελλάδας φαντάζομαι. Εντάξει, οι ελλαδίτες 'υπεύθυνοι' του χώρου, της 'ασφάλειας' και της 'παραγωγής', δεν θα μπορούσαν να καταλάβουν ούτε με σεμινάρια, αφού όχι μόνο δεν έχουν ιδέα από χεβι μέταλ (εδώ δεν μπορούν να φτιάξουν τον ήχο τους), αλλά και δεν ενδιαφέρονται για τίποτα περισσότερο από το να μετρήσουν τις εισπράξεις στο τέλος της βραδιάς... όντας κακοί επαγγελματίες, άθλιοι επιχειρηματίες και τελικά, τα γνωστά χρεωκοπημένα ανθρωπάκια της ρεμούλας και της αρπαχτής.

Θησέας Λύκος είπε...

Ως προς τον ήχο θα συμφωνήσω ήταν επιεικά απαράδεκτος. Και από όσο μπορώ να θυμηθώ τα συναυλιακά δεδομένα της Ελλάδας αυτό είναι από τα μόνιμα παράπονα δεκαετίες τώρα.
Δεν ξέρω τί φταίει, μηχανήματα ή ο χώρος, δεν έχω τις τεχνικές γνώσεις να εκφέρω άποψη. Πάντως έχουμε ακούσει και καλύτερο ήχο στο παρελθόν.
Τώρα περί των σχημάτων, περί ορέξεως..
Εμένα μου αρέσουν οι Sabaton πολύ. Γνωρίζοντας ότι δεν ανήκουν στην παλαιά φρουρά του metal ούτε στον ήχο ούτε στη νοοτροπία, σε ότι κάνουν δεν υποκρίνονται ούτε ξεκίνησαν διαφορετικά και στρογγυλοποιήθηκαν. Εκτιμώ ακριβώς αυτό που κάνουν και να σου πω την αλήθεια τους ευχαριστήθηκα με το πάθος τους παρά τον χάλια ήχο εκεί μέσα. Οι Eluveitie και πάλι δεν έχουν σχέση με τη παλαιά φρουρά η οποία επιβιώνει μάλλον στο Νότο της Ευρώπης παρά τόσο Βόρεια, αλλά χωρίς να με χαλάνε καθόλου δεν είναι και από τις πρώτες επιλογές μου στο συγκεκριμένο ήχο. Πάντως σταθήκαν αντάξιοι της έως σήμερα διαδρομής τους και τους "βγάζω το καπέλο". Το κατευχαριστηθήκαμε όλοι φαντάζομαι να τους ακούμε.
Το πανό και η σημαία, να είσαι σίγουρος ότι θα εμφανίζονται πολύ συχνά σε ανάλογες περιπτώσεις και όχι μόνον. Καιρός είναι να καταλάβουν ότι είμαστε εδώ επί σκοπού, όχι για να ξεσπάμε γηπεδικά.

ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ είπε...

Το τι φταίει είναι απλό. Καταρχήν όλοι αυτοί οι νέοι συναυλιακοί χώροι (μετά το ρόδον ίσως και το κύτταρο, τα οποία ανήκουν σε, άλλης εποχής, ανώτερη ηχητική νοοτροπία) ΔΕΝ στήνονται με σκοπό την ηχητική απόδοση και αρτιότητα, αλλά με βάση την ελαχιστοποίηση του κόστους. Έρχεται π.χ κάποιος ή κάποιοι 'επιχειρηματίες' (με την νεοελληνική έννοια του όρου) ανακαινίζουν κάποιον χώρο (ο οποίος στην καλύτερη των περιπτώσεων έχει χτιστεί για κινηματογράφος και ο οποίος μόλις και πληροί τα στανταρ υγιεινής/ασφαλείας), 'πετάνε' (κατά την προσφιλή τους ορολογία και συνήθεια) και κάποια χρηματα σε μια οικονομική ηχητική εγκατάσταση με μόνο κριτήριο απόδοσης τα ντεσιμπελ, προσλαμβάνουν και φίλους/γνωστούς για υπάλληλους και έτοιμοι για συναυλίες.

Δεν είναι καθόλου έτσι...

Καταρχήν η έννοια 'ένταση' για κάποιον κλειστό χώρο, είναι ανάλογη με την έννοια 'ταχύτητα' για ένα αυτοκίνητο: ο καθ'ένας μας, διαθέτοντας 20 χιλ ευρώ ή και λιγότερα, μπορεί να αγοράσει ένα αυτοκίνητο που πιάνει τα 200 χλμ/ώρα, να φχαριστηθεί την ταχύτητα και να κατέβει σώος. Από τα 200 μέχρι τα 250 όμως, μέχρι τα 300, το κόστος αγοράς εκτοξεύεται σε πολλές-πολλές 10άδες χιλ. ευρώ ακόμα. Για να πιάσουμε άλλα τόσα από τα 200χλμ, χρειαζόμαστε 2 εκατ. ευρώ. Το ίδιο συμβαίνει και με την έννοια 'ένταση'. Δεν μπορείς να παίζεις στα 100+ ντεσιμπελ με μια ηχητική εγκατάσταση μερικών χιλιάδων ευρώ και να περιμένεις να φχαριστιέσαι μουσική - ούτε καν θα την ακούς. Δεν μπορείς να φτιάχνεις χώρο για τέτοιες εντάσεις και να μην προβλέπεις ηχομόνωση και ηχοπαγίδες σε τοίχους και οροφή. Ο κινηματογράφος χτίζεται για να βλέπει το κοινό την οθόνη, όχι για να ακούει μουσική σε οριακές εντάσεις. Οι τουαλέτες του προβλέπουν 100 ήσυχους καθήμενους, όχι 500 ορθίους με συχνοουρία από τις μπύρες. Ο κλιματισμός του δεν προβλέπει 100 τσιγάρα αναμένα ταυτόχρονα.

Αποτέλεσμα;

Ξεκινάς μια ωραία βραδιά και ακουμπάς (στον γρεκύλο 'επιχειρηματία' που λέγαμε) 30 και 40 ευρώ για να ακούσεις τα αγαπημένα σου τραγούδια να εκτελούνται ζωντανά από τα αγαπημένα σου συγκροτήματα. Αυτό που ακούς τελικά είναι τα τύμπανα της μπάντας και τον μισό τραγουδιστή, αφού τα ηχητικά αδυνατούν να αποδώσουν οτιδήποτε άλλο (δίχως να το παραμορφώνουν πέραν πάσης αναγνωρίσεως), η οποιαδήποτε ταχεία εναλλαγή νοτών πνίγεται στις αντηχήσεις του (αδιαμόρφωτου) χώρου και ο ανίδεος ή/και ηλίθιος 'ηχολήπτης' αρνείται να κατεβάσει την ένταση, προσπαθώντας να συμμορφωθεί με τα κυρίαρχα κλισέ του 'live metal gig' που επιτάσσουν 'loudness' (yeaaaahhhh) παντού και πάντα. Αν έχεις ακούσει τα τραγούδια πολλές φορές είσαι τυχερός, καθώς μπορείς να τα φαντάζεσαι. Αφού έχεις δώσει άλλα 10 ευρώ για ποτά (σύνολο 50), ανακαλύπτεις πως οι τουαλέτες δεν είναι και ο καλύτερος χώρος για να βρίσκεσαι και πως, φεύγοντας, βρωμάς ολόκληρος τσιγαρίλα. Τελικά, έχεις κάταφέρει να δεις τα μέλη της μπάντας σε απόσταση μερικών μέτρων (αν δεν σου χαλάει την οπτική κάποιο από τα πολλά μαλακισμένα με τα κινητά/κάμερες) και να πιείς 2 ποτήρια μπύρα, αλλά αυτό σου έχει στοιχίσει ένα ημερομίσθιο και κάποιες ώρες ακουστικής κακοποίησης. Θέματα παρκινγκ κλπ ας μην τα θίξουμε.

Φυσικά, όλα αυτά οδηγούν στην παρακμή και την απαξίωση, την μείωση του κοινού και το κλείσιμο των χώρων. Ο γραικύλος 'επιχειρηματίας' μπορεί τα πρώτα έτη λειτουργίας του χώρου να βγάζει μερικές 10άδες χιλιάδες ευρώ ανα συναυλία, όμως τα έσοδα μειώνονται γρήγορα καθώς ο κόσμος ξενερώνει. Την ίδια στιγμή που δεν τον συμφέρει πλέον, ο γραικύλος 'επιχειρηματίας' ξεφορτώνεται την 'μπίζνα' και ψάχνει κάτι άλλο για να 'πετάξει' χρήματα. Κάποιος άλλος γραικύλος 'επιχειρηματίας' ανακαλύπτει έλλειψη σε συναυλιακούς χώρους, προσφερόμενος να την καλύψει, πάντα με τα λιγότερα δυνατά έξοδα. Και ούτω καθ'εξής...

Θησέας Λύκος είπε...

Ωραία τα περιέγραψες πιστεύω και αρκετά γλαφυρά. Παράδειγμα που άφησε εποχή είναι όταν οι Twisted Sister έπαιξαν σε σκυλάδικο (...) αφού δεν υπήρχε άλλος χώρος να πάνε και ο ήχος έσκιζε από ότι λένε όλοι (δεν είχα πάει προσωπικά). Το σκυλάδικο φτιάχτηκε με προδιαγραφές φαντάζομαι.
Για να δούμε τί θα γίνει κατά το φθινόπωρο που ετοιμάζεται μία ακόμη δυνατή συναυλία του "χώρου" μας..

ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ είπε...

Είμαι σίγουρος πως ένα οποιοδήποτε ελληνάδικο έχει καλύτερο ήχο από τα κωλοχανεία (για να μην πω την λέξη από μπ) που μας πασαρουν για 'metal' συναυλιακούς χώρους.

Όχι βέβαια επειδή τα ελληνάδικα είναι πιο ποιοτικά ως μουσική (το 100% από δαύτα στον υπόνομο και τον βόθρο ανήκουν) αλλά απλά επειδή εκεί η απαίτηση των πελατών για διασκέδαση πληρώνεται ΑΔΡΑ και με τη ΣΕΣΟΥΛΑ, παρασύροντας στον χείμαρρο του ρευστού και τον παράγοντα 'ποιοτικός ήχος'. Η έννοια 'διασκέδαση' δεν περιορίζεται δηλαδή στα standards του μέσου ελληνάκου λιγδιάρη καφρομεταλά thrashά/deathά κλπ ο οποίος είναι ευτυχισμένος αν κοπανήσει τον εγκεφαλικό του φλοιό, αν δημιουργήσει πρόωρα στα αυτιά του εμβοές και αν μπορέσει να πιεί την βότκα/ουίσκι/μαυροδάφνη που έβαλε μέσα στα κρυφά και στην επόμενη συναυλία θα πάει να ξανακουμπήσει τα 30 ευρώ σαν το απόλυτο κωλόζωο που είναι, ή του άλλου του φύτουλα με το κινητό που αντί να ζήσει την συναυλία προτιμά να την κινητοσκοπεί (!) για να ανεβάσει στο ytube άλλο ένα βιντεάκι με σκατένια εικόνα και σκατένιο ήχο και με 10 θεάσεις (οι 8 του ιδίου).

Για να μην τα ρίχνουμε όλα στους λεφτάδες.

Να το πω κι αλλιώς: το ελληνάδικο είναι το μέρος θα πάει ο γραικυλοπιχειρματίας να διασκεδάσει, αμέσως αφού έχει ληστέψει τα 30ευρα της 'πιτσιρικαρίας', δηλαδή τόσο των εκατοντάδων μαζοχιστών/θυμάτων/κάφρων, όσο και των ελάχιστων συνειδητοποιημένων που προκειμένου να ενισχύσουν τις αγαπημένες τους μπάντες, αναγκάζονται να υποστούν και να υποστηρίξουν την όλη απάτη. Επειδή λοιπόν κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει, τα ελληνάδικα/σκυλάδικα προσφέρουν στους δικούς τους πελάτες τα αυτονόητα.

Περιοδικό "Ιδεών Άντρον"

Περιοδικό "Ιδεών Άντρον"
Επίσημη έκδοση της Οργάνωσης "Θύρσος Έλληνες Εθνικοί"