Περί Αρετής

Ύμνος στον Ηρακλέα τον Λεοντόθυμο / Hymn to Hercules with the Lion Heart

Βρούτος, Άρτεμις, Cerridwen

Ένα πολύ ενδιαφέρον απόσπασμα μπορεί να διαβάσει κανείς μελετώντας την Ιστορία των Μεσογειακών λαών από την Εποχή του Τρωικού Πολέμου και τους συσχετισμούς που αναπτύχθηκαν από αυτό το γεγονός αργότερα στους τόπους των Κελτών. Για παράδειγμα ανακαλύπτει ο αναγνώστης μία από τις αρχαιότερες καταγεγραμμένες μαντικές ρήσεις που υπάρχουν στον Εθνικό κόσμο, αυτή της Μαντικής Ρήσεως της Θεάς Αρτέμιδος (ή της Cerridwen Θεάς των Δασών, του κυνηγιού και των γεννήσεων όπως την αναγνώρισαν κατ’ όνομα στην Κελτική Παράδοση), βρίσκουμε μία εκπληκτική επίκληση αποδιδόμενη στον Τρωάδα Βρούτο, προς τη Θεά, στην οποία απευθύνεται ως αυτή που «στα πλατιά αιθέρια τοπία απλώνεται η εξουσία σου».
Παρακάτω, το χαρακτηριστικό απόσπασμα.
Ένα αόρατο νήμα υφαίνει τη Κοινή Μοίρα των λαών στην ήπειρό μας από πολύ παλαιά..  








«Παραπλέοντας τις ακτές της Μεσογείου, ο Βρούτος έφθασε την Τρίτη ημέρα στη Μελίτη (Μάλτα), που αργότερα ονομάστηκε Λετζέντα. Βρίσκοντας εκεί έναν ναό της Αρτέμιδος, συμβουλεύτηκε το Μαντείο της για τα μελλοντικά πεπραγμένα της γενεάς του και του έθνους του. Η απάντηση χαράχθηκε με ελληνικά γράμματα στο Βωμό της Αρτέμιδος στη Νέα Τροία ή Λονδίνο και μεταφράστηκε στα λατινικά τον 3^ο αιώνα μ.α.χ.χ. από τον Νέννιο, έναν βρετανό πρίγκιπα που ζούσε στην Αυλή του Κλαύδιου Γοτθικού θείου του Κωστάντιου.

 



                                           Βρούτος
Ω Θεά των Δασών, τρομερή στο κυνήγι
των άγριων αρκούδων και όλων των θηρίων
πλατιά στα αιθέρια τοπία απλώνεται η εξουσία σου
ακόμη και στον Κάτω Κόσμο όπου δεν υπάρχει φως ημέρας.
Ρίξε τη ματιά σου σε μας, στη γη! Φανέρωσε τη μοίρα μου και πες μας
ποια χώρα θα είναι η μέλλουσα πατρίδα μας.
Πότε θα ανεγείρουμε τους αιώνιους ναούς σου
αι οι χοροί των παρθένων θα σου αποδώσουν τιμές

Άρτεμις

Ω Βρούτε! Εκεί βρίσκεται, πέρα από τα γαλλικά σύνορα
ένα νησί, που η δυτική θάλασσα το περιβάλλει.
Από αρχαίους γίγαντες κατέχεται
αν και λίγοι έχουν τώρα απομείνει
για να φράξουν την είσοδό σου ή να εμποδίσουν τη βασιλεία σου.
Για να φθάσεις σε αυτές τις όμορφες ακτές,
σήκωσε τα πανιά σου και ίδρυσε εκεί μία αυτοκρατορία
για τη βασιλική γραμμή σου,
που ο χρόνος δεν θα φθείρει , ούτε θα στενέψει τα όριά της.…..»

Η αποπροσωποποίηση του τρόμου.

Μέσα στα ασταμάτητα χρόνια της Ιστορίας, ανάμεσα στη σκόνη από τα οστά και τις αναθυμιάσεις από τις μνήμες αναρίθμητων ανθρώπων που περπάτησαν πάνω στα χώματα της σκληρής όσο και Φιλόξενης

Μητέρας μας, συνεχίζεται η αδικαίωτη ακόμη Πορεία των Παγανιστών.
Ο κόσμος αυτός που δεν μας χωράει εντός του, και δεν χωράει και σε εμάς εντός μας,διαρκώς κομματιάζεται μέρα με την ημέρα, γεγονός με το γεγονός, στιγμή με τη στιγμή.
Ο κόσμος αυτός που δεν μας θέλει, κοιτάει το είδωλό του, ανήμπορος να το λατρεύσει ή έστω να το ανεχτεί. Ανίκανος να ζήσει μαζί του, πολύ δειλός για να πεθάνει κατά τη φύση του, μισαλλόδοξος για να ανεχτεί την πολυπρισματική Θέαση άλλων.
Αυτός ο κόσμος, μαθαίνει να μισεί όχι μόνον όσους παλεύουν για κάτι καλύτερο,αλλά μισεί πρωτίστως τις εποχές πριν από αυτή που αναγνωρίζει ως «νεότερη».
Κάθε κατασκευασμένο κουτί ταυτότητας, έχει τις διαστάσεις του εγωισμού του κατασκευαστή του και τη χωρητικότητα των διαχειριστών του.
Αυτός ο κόσμος είναι δημιουργημένος με τη μανία του να χωρίζει, να διασπά, να καταστρέφει, δίχως να δημιουργεί παρά μόνον νέους τρόπους για να μπορεί να καταστρέφει αποδοτικότερα, και αυτό το ονομάζει «άλμα προόδου» και όχι ως είναι, δηλαδή ένα salto mortale.
Χωρίζει τους ανθρώπους σε αυτούς που συμφωνούν με το Μεγάλο Πλάνο και σε αυτούς που δεν συμφωνούν. Όσοι δεν συμφωνούν οδηγούνται σε ποικίλα περιθώρια. Τους χαρίζει ηρεμιστικά και ψυχοφάρμακα, αλλά ποτέ γαλήνη.
Διασπά τους ανθρώπους από σύνολα σε άτομα, καθιστώντας τους μονοκύτταρους οργανισμούς, αμοιβάδες, αποσπώντας τους από αυθεντικότητα και τη διαφορετικότητα της προσωπικότητά τους που θα μπορούσαν να βιώνουν μέσα σε ένα Σώμα.

Καταστρέφει τη Φύση με υπεροψία, και ήδη κοιτά στα αστέρια του διαστήματος για να δραπετεύσει δίχως να έχει τιθασεύσει ούτε στο ελάχιστο την αυτοκτονική υβριστική αδηφαγία του.
Οι επιστήμονες αυτού του κόσμου ανακάλυψαν μαύρες τρύπες στο διάστημα, μα τι ειρωνεία;η βαθειά λαχτάρα, η ανίκητη επιθυμία θανάτου της νέας εποχής αδημονεί κατά βάθος να βουτήξει μέσα τους με την ίδια ορμή ενός απελπισμένου και να σβήσει.
Είναι μία εποχή, που τη ζωή την αντικρίζει ως ένα αγωνιώδες και αυταρχικό πέρασμα ηδονής, μίας απάνθρωπης εξουσίας που γραπώνεται κανείς για να ξεχάσει ότι δεν αντικρίζει τα πιο απλά πράγματα, όπως τον Γαλάζιο Ουρανό, δεν χαίρεται ούτε καν αυτό που χαιρόταν και ο τελευταίος πρωτόγονος του μισητού κάποτε. Δεν πίνει καθαρό νερό, δεν Ερωτεύεται, δεν περπατά σε δάση, δεν γερνάει όταν πρέπει, δεν πεθαίνει όπως πρέπει.
Και όλους εμάς, τα Παιδιά της Γης και του Ουρανού, μας βαφτίζουν «τελευταίους»σε κάθε εποχή, μας καίνε ή μας χλευάζουν ή και τα δύο μαζί.
Αλλά εμείς συνεχίζουμε να δίνουμε ο ένας στον άλλον τα χέρια μας, όσοι είμαστε,αδελφωμένοι με τους νεκρούς μας, συμφιλιωμένοι με τους επόμενους που θα έλθουν μετά από εμάς.
Ίσως είμαστε οι μόνοι που ζητήσαμε Ειρήνη με όλους, και όλοι προσφέρθηκαν να μας διαμελίσουν και να μας σκορπίσουν.
Ίσως είμαστε οι μόνοι που ακόμη κοιτάμε Ψηλά στον Πατέρα μας τον Ήλιο, όχι για να σκεφτούμε ότι πρέπει να δραπετεύσουμε προς κάπου, αλλά μόνον επειδή τα παιδιά θαυμάζουν τον Πατέρα τους και τον Τιμούν Λατρεύοντάς Τον.

Όσο η γραμμική αλυσίδα της μετρήσιμης ιστορίας κροταλίζει, οι άνθρωποι μπαίνουν σε μία γραμμή ο ένας πίσω από τον άλλον, δεμένοι και απομονωμένοι.
Εμείς, οι τωρινοί «τελευταίοι», κοιτάμε τη Σπείρα στο Στερέωμα του Χρόνου, μαζί με όσους «ήταν», με όσους «είναι», με όσους «έρχονται»..
Μία Σπείρα που εξελίσσεται στους ανθρώπινους μετρήσιμους αιώνες, εντός του διαρκώς αποκαλυπτόμενου Μυστηρίου της Ευταξίας των Τέλειων, Αθανάτων Θεών μας.
Ο Τίβερης, κυλά πάντα στη Ρώμη, οι Φιλόσοφοι περπατούν πάντα προς την Αθήνα, ο Καρλομάγνος πάντα θα ξυπνά μέσα στη νύχτα ιδρωμένος από τις ενοχές της σφαγής των Σαξόνων στο Βερντέν*..


* Στο Βερντέν ο Καρλομάγνος σφάγιασε αποκεφαλίζοντας4.000 έως 4.500 Σάξονες Εθνικούς οι οποίοι αρνήθηκαν να αλλάξουν τη πίστη των Πατέρων τους και να εγκαταλείψουν τα ειωθότα τους. Στην ιστορία, καταγράφηκε το«Διάταγμα του Βερντέν» ως εξής:
«Αν κάποιος από την φυλή των Σαξόνων από εδώ και πέρα γίνει αντιληπτός ανάμεσά τους ότι επιθυμεί να παραμείνει κρυφά αβάπτιστος,απαξιώνει για να έρθει στο βάπτισμα και επιθυμεί να παραμείνει Παγανιστής, ας τιμωρηθεί με θάνατο.»Capitulatio de partibus Saxoniae – Διατάγματα για τη Σαξωνία

Οι ολοκληρωτισμοί, όλοι οι ολοκληρωτισμοί, καταστρέφουν και το τελευταίο ίχνος ανθρωπιάς, ακυρώνουν την έννοια του Πολιτισμού.

 

Το τελευταίο διάστημα, ζούμε έναν άνευ προηγουμένου εφιάλτη μετά τη δολοφονία ενός ανθρώπου. Οι ολοκληρωτισμοί από κάθε πλευρά έχουν ξεχυθεί λυσσαλέα πάνω σε ότι τυχόν απέμεινε όρθιο από τη κοινωνία.

 Μαύροι ολοκληρωτισμοί, κόκκινοι, πράσινοι, μπλε ή άλλοι. Με την ευκαιρία δοθείσα του εφιάλτη αυτού, οι εξωτερικοί εφιάλτες των τραπεζών και των αόρατων δικτατόρων που μπορούν να έχουν όλα τα χρώματα της πολιτικής παλέτας να παίζουν όποτε το θελήσουν, πάτησαν γκάζι να αποτελειώσουν τη ταλαίπωρη χώρα μας, για να περάσουν σίγουρα στην αμέσως επόμενη.

Κάποτε, ένας άνθρωπος μου είχε πει ότι η ζωή είναι μία διαρκής κατάσταση επίλυσης προβλημάτων.

Μα δεν μπορούσε ίσως και ο ίδιος να φανταστεί ότι τα προβλήματα αυτά μπορεί να είναι τέτοιου μεγέθους σήμερα λίγα χρόνια μετά.

Διαβάζοντας τα διάσπαρτα δημοσιεύματα που επιτίθενται στον Παγανισμό φορτώνοντάς του μαύρες πολιτικές αλητείες, μαύρων στη ψυχή ανθρώπων, για να εξυπηρετήσουν τους ιδεολογικούς ψυχαναγκασμούς τους και τα τωρινά πολιτικά συμφέροντα, θα πρέπει να ορίσουμε ξεκάθαρα εμείς οι Παγανιστές και προς κάθε κατεύθυνση, με κάθε πρόσφορο μέσον (νόμιμο εννοείται, για να μη παρεξηγούμαστε μέρες που είναι), τη πλήρη, διαρκή και στο διηνεκές του χρόνου, συνεχόμενης διαρκείας αντίθεσή μας με όλη τη σήψη αυτού του κόσμου που μαζεύεται να μας καταπιεί.

Φορτώνουν στον Παγανισμό το χιτλερισμό. Φορτώνουν στον Παγανισμό αίμα, φορτώνουν σεξουαλικές διαστροφές, φορτώνουν ύβρεις και χλευασμούς. Αλλά πρέπει μονίμως να τους υπενθυμίζουμε ότι τελικά θέλουν να φορτώνουν ότι οι ίδιοι δεν κατάφεραν να νικήσουν στη ψυχή τους ποτέ. Ότι οι ίδιοι ίσως κρυφά (ή όχι κρυφά) θαυμάζουν.

Μας επιτίθενται για τα Σύμβολά μας. Άλλος τα λέει «ναζιστικά», άλλος «σατανιστικά», άλλος «λιακοπουλέικα», άλλος «των εξωγήινων».

 Και έτσι τα «χαρίζει» όσο-όσο σε ναζί, σε ψυχοβλαμμένους μονόθεους σατανιστές, σε τηλεμπόρους, σε μανιακούς επιδόξους οικοδεσπότες υπερεξωγήινων.

 Γιατί το φανατικό μυαλό τους ότι δεν χωράει ως «δικό τους», προτιμά από το να το προστατέψει, τη λύση του να το διαλύσει. Και δεν αναφέρομαι στους φανατικούς διώχτες του Παγανισμού που έτσι και αλλιώς προσυπογράφουν οτιδήποτε φτάνει να μας βγάλουν από το προσκήνιο. Αναφέρομαι σε όλους τους υπόλοιπους που τους είναι αρκετό να κάψουν ότι δεν μπαίνουν στο κόπο να κατανοήσουν.

Μα τα Σύμβολά μας, ανήκουν στις Παραδόσεις και όχι σε όποιον τα χρησιμοποιεί όπως ή όποτε θέλει. Η Σβάστικα, είναι Ιερό Σύμβολο των Εθνών, πολλών Εθνών, όχι της σύγχρονης πολεμικής ιστορίας, Ο Ηλιακός Δίσκος, είναι Ιερό Σύμβολο των Εθνών όχι κάποιων που ζούνε για να μισούνε άλλους,  οι Ρούνες, είναι Ιερή Γραφή Εθνών, όχι ακατανόητη φετιχιστική γραφή ακροδεξιών.  Αυτά, και άλλα πολλά, ΕΙΝΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ Εμβλήματα, Ιερά εν τη Σύλληψή τους και όχι πολιτικάντικες επινοήσεις. Τα Ιερά μας Σύμβολά δεν ανήκουν σε κανέναν μα κανέναν τους.  

Μα και «ανάμεσά μας», με ξεκάθαρη έμφαση στο «», πολλοί δεν νικήσαν τη ψυχή τους. Πολλοί κατέφυγαν να κρυφτούν στον Παγανισμό για να εξυπηρετήσουν οτιδήποτε άλλο από θρησκευτικές ανάγκες .

Για να δώσουν σχήμα ενδεχομένως σε κάτι μέσα τους που ήθελαν να μοιάζει ως «ηρωικό»

αλλά τελικά ήταν ένα είδωλο αυτής της εποχής δίχως διαφυγή.

Στις ημέρες μας, όποιος επίσης μιλήσει για το Σεβασμό στη Πατρίδα και το Σεβασμό στις Πατρίδες των άλλων, άρα όποιος μιλήσει για το Σεβασμό στη διαφορετικότητα και την Αρμονία που αυτή μπορεί να έχει, κινδυνεύει να χαρακτηριστεί, εξτρεμιστής.

Και λένε ότι οι Παγανιστές είναι «δεμένοι με τη Γη». Και πόσο δίκαιο έχουν σε αυτό!

Γιατί μόνον αν αγαπάς τη δική σου Γη, μπορείς να Σεβαστείς και τη Γη των άλλων.

Μόνον αν μισείς τη Γη σου και τους ανθρώπους της, μπορείς να επιτεθείς δίχως τύψεις και γεμάτος μίσος στη Γη άλλων και στους ίδιους. Και τελικά, αν μισείς τόσο πολύ, αργά ή γρήγορα θα μισήσεις και τον ίδιο σου τον εαυτό.

Τελικά, 

Ναι, είμαστε δεμένοι άρρηκτα με τα Σύμβολά μας, με τη Γη μας και με τη Παράδοσή μας, με τους Θεούς μας με τους ανθρώπους που κατανοούν ακόμη και αν δεν συμφωνούν.

Ναι, δεν τα χαρίζουμε σε κανέναν όλα αυτά. Παπά, δημοσιογράφο, πολιτικό, αντί έτσι, αντί αλλιώς, σε κάθε ψηφίδα που αποτελεί τον όχλο της νέας Αλεξάνδρειας.

Ο Εθνισμός μας, είναι η απάντηση στο μίσος από όποια κατεύθυνση και αν έρχεται.

Ευχές για την Ισημερία - Wishes for the Equinox

 





Καλή Ισημερία με Υγεία και Ευημερία σε όλους τους Οίκους των Εθνικών.
Οι Θεοί μας, πάντα Προστάτες μας.

A Prosperous Equinox with Health and Joy to all the Houses of Gentiles
May our Beloved Gods, always Guide us

Μία νίκη υπέρ των Θεών στο Βορρά, κοινή Οδός στο Νότο

O Sveinbjörn Beinteinsson, ο άνθρωπος στον οποίον, οι Ισλανδοί Εθνικοί, οφείλουν την Παλινόρθωση της Εθνικής τους Θρησκείας, στέκεται κάτω από τη Μορφή του Θεού Thor, τον Αύγουστο του «1973», σε μία ημέρα όπου έλαβε χώρα η πρώτη Eπίσημη Ιεροπραξία (Blot) σε εξωτερικό χώρο στην Ισλανδία, κάτι που είχε να συμβεί από το έτος «1000», χρονιά όπου οι Ιερείς και οι Ιέρειες της Εθνικής Θρησκείας σώπασαν κάτω από την επιβολή του μονοθεϊσμού.
Η Φωτογραφία προέρχεται από το άρθρο "Αναστημένοι Παγανιστικοί Θεοί" του με αρίθμηση τεύχους 1-2 του περιοδικού "Ατλαντικός & Ισλανδία", έτος έκδοσης «1974».
Από το ίδιο τεύχος και άρθρο και η δεύτερη φωτογραφία.
Σήμερα, οι Ισλανδοί Εθνικοί, Τιμώντας τον Αγώνα του Ήρωα-Ηγέτη τους και πρώτου Αρχιερέα στη σύγχρονη εποχή , ετοιμάζονται να αναγείρουν τον πρώτο Ναό της Εθνικής τους Θρησκείας, οι δε αριθμοί των Ισλανδών Εθνικών, έχουν 10πλασιαστεί τα τελευταία 5 μόνο χρόνια.
Τα Αδέλφια μας στο Βορρά βαδίζουν στο δρόμο της Ελευθερίας τους..

 Στην Ελλάδα, η πρώτη συγκροτημένη έκδοση για τη Βόρεια Παράδοση, όχι με τη μορφή ιστοριοδιφικής καταγραφής, αλλά ένα καθαρά Θρησκευτικό βιβλίο, ήταν το (υπέρσπάνιο σήμερα) βιβλίο του Θωμά Μαστακούρη με τίτλο "Ρούνοι, Η Παραδοσιακή Μαγεία των Βόρειων Λαών" από τις εκδόσεις "Δίδυμοι" το "1991". Ακόμη περισσότερο προχώρησε σε γνωριμία όχι μόνο της Θρησκείας των Βορείων Εθνών, αλλά και των θέσεων των σύγχρονων Θρησκευτών, πέντε μόλις χρόνια αργότερα, το βιβλίο που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Ανοιχτή Πόλη" με τίτλο:
Οι Αρχαιόθρησκοι απέναντι στους αποκρυφιστές" ένα πόνημα από τον Ingvar, τον τότε εν ζωή Ηγέτη του Odinic Rite, της μεγαλύτερης Οργάνωσης Οντινιστών, με Μέλη όχι μόνο στην Αγγλία αλλά και σε διάφορες άλλες χώρες, τόσο στην Ευρώπη, όσο και αλλού.
 

 

 

 Από τον Βορρά έως το Νότο, από την Ανατολή έως τη Δύση, ο πιο γλυκός αλλά ταυτόχρονα σφοδρός Αγώνας για την Ελευθερία της Ευρώπης και του κάθε Έθνους ξεχωριστά, συνεχίζεται..

Η Γλώσσα κόκκαλα δεν έχει…

“Νεκρή” η αρχαία ελληνική γλώσσα, δεν προσφέρει τίποτε η διδασκαλία της, επιμένει η βουλευτής Ρεπούση

http://www.protothema.gr/politics/article/309418/ekpaideutiko-manifesto-repousi-me-oudeterothriska-sholeia/


" Κηρεία Ρεπούσι, χερώμασται ιλικριννα που θεορίται ναικρί τιν αρχέα ελινικί γλόσα κε αίτσι φρωντήζαιται να ετιθίτε το πολί σοστό, διλαδί να λάββουν ώλα τα ελινόπουλα πεδία άξεια γεια τω μέλον που τους παιριμένι. Τι σκλαβειά. Δήχος να μπωραίσσουν να θιμιθούν πωτέ πειει πραγμματηκά ίναι"

 

  «Οι Μαιλοντηκεί  Πωλίτες».

¨Η γλώσσα λανθάνουσα τ’ αληθή λέγει¨ *, κυρία Ρεπούση.
Δυστυχώς, για εσάς, τελικά δεν θα έχετε καμία ελπίδα απέναντι στους Ελευθερόφρονες Πολίτες, καμία ελπίδα απέναντι σε όσους θα άποφασίσουν μόνοι τους για το μέλλον τους, παραμερίζοντας τόσο εσάς όσο και οποιονδήποτε άλλον φαντασιώνεται την Ελλάδα του μέλλοντος ως πολιτισμικό γκούλαγκ, τους δε Έλληνες ως εξόριστους από τον Πολιτισμό τους.
Ότι θέλετε να ξεχαστεί από τον Αυθεντικό Εθνικό μας Πολιτισμό, αυτόν που τον χαρακτηρίζουν απλώς ως "αρχαίο" αλλά στη πραγματικότητα είναι Παραδοσιακός, άρα Νέος πάντα και εξελισσόμενος, εμείς και άλλοι πολλοί, διαρκώς θα το θυμίζουμε σε όλους.
Και εμείς, πριν βιαστείτε να μας κατατάξετε ως τέτοιους,  εθνο-λαϊκιστές ή χριστιανοί δεν είμαστε.
Είμαστε αυτό, "το κάτι άλλο", που τρομάζει περισσότερο... Έλληνες.

Θύρσος- Οίκος Ελλήνων Εθνικών.
 
* Μένανδρος

Διαπίστωση

Η σπαθογραφίδα των δημιοσιογράφων απέναντι στην Εθνική Θρησκεία

Επειδή δεν γίνεται να τρέχουμε πίσω από κάθε δημοσιογραφική ή πολιτικάντικη ραδιουργία που σκοπεύει όχι μόνον στην ηθική, αλλά είμαστε πεπεισμένοι πλέον ότι σκοπεύει και στη φυσική μας εξόντωση, καθώς οι Εθνικοί στοχοποιούνται  ανοιχτά εντός του «αόρατου» πλην αποτελεσματικότατου σκοπεύτρου του παρακράτους (και όποιος χρησιμοποιεί στο ελάχιστο το νου που του διέθεσε η Φύσις, καταλαβαίνει πολύ καλά τι εννοούμε, δεν χρειάζεται να είναι ιδιαιτέρως μακρύθωρος), και επειδή αρνούμαστε να «τρέχουμε» διαρκώς πίσω από οποιονδήποτε θέλει να μας εξοντώσει με ανακοινώσεις αποσαφηνίσεων ή διαμαρτυριών, στο επόμενο διάστημα ο Οίκος μας προετοιμαζόμενος όπως πρέπει, θα απαντήσει νομίμως και με κάθε αγωνιστικό μέσο που διαθέτει απέναντι στα εκπυήματα και στους «γλουγλουκισμούς» είτε των δημιο-σιογράφων είτε των πολιτικών είτε οποιουδήποτε άλλου επιδιώκει τον εξοβελισμό μας.
Μια φορά «θεοδόσιοι» εσείς, Χίλιες, Ιουλιανοί εμείς.

Θύρσος – Οίκος Ελλήνων Εθνικών 

Δε χωράει Πατρίδες στις Ερήμους

Ένα θέμα που προκύπτει στα «κοινωνικά δίκτυα» και σε συζητήσεις στη πραγματική ζωή το τελευταίο διάστημα (αλλά και που παλαιότερα έχει συζητηθεί αρκετά).
«Πρώτα η Πατρίδα ή οι Θεοί;».  «Δεν είναι ώρα για θρησκευτικούς διαχωρισμούς ανάμεσα σε χριστιανούς και Εθνικούς», «ενωμένοι όλοι» κλπ. Κλπ.
Στο φαινομενικά μόνον εκ πρώτης όψεως δυσεπίλυτο του προβλήματος, έως τώρα έχω ακούσει ή πληροφορηθεί διάφορες γνώμες.
Είναι όμως ένα ερώτημα που η απάντησή του, αν το αντιμετωπίσουμε ψύχραιμα, προκύπτει μάλλον αβίαστα.
Τι εννοούμε με την λέξη Πατρίδα; Το κράτος που ορίζεται από συγκεκριμένα σύνορα και που προσπαθεί να χωρέσει εντός του έναν αριθμό ανθρώπων που προσδιορίζονται ως Έλληνες (ακόμη και αυτούς που δεν θέλουν ή δεν νοιάζονται καν να λέγονται έτσι);
 Το ίδιο αυτό κράτος μαζί με το σύγχρονο πολιτειακό καθεστώς του όπως λίγο-πολύ το ζήσαμε έως σήμερα και είχε τη δυνατότητα ή τη πονηριά (…) (και την άδεια αυτών που το έλεγχαν) να μοιράζει υπέρ-δάνεια και παχυλές συντάξεις όχι πάντα δίκαιες, αλλά και πολλές άλλες κομπιναδόρικες χρηματοδοτήσεις κάθε είδους;
Εννοούμε μαζί με όλα αυτά και το έδαφος αυτό καθεαυτό ως περιουσιακό στοιχείο;
Τη περιουσία των πολιτών και το δικαίωμα στη διαχείριση;
Τελικά, η Πατρίδα που τόσος λόγος γίνεται για να διασωθεί, αν ειδωθεί με αυτό το τρόπο και υπό αυτό το πρίσμα, καταλήγουμε στο ότι έναν καλό μάνατζερ χρειάζεται και ένα επιτελείο από τους καλύτερους διπλωμάτες-τεχνοκράτες- διαφημιστές.

 

Οι Θεοί μας Οδηγούν Πάντα

Προσωπικά, επιμένω να θεωρώ, ότι πρώτα και πάνω από όλα έρχεται η Υπεράσπιση της Εθνικής Λατρείας των Θεών μας (δεν εξετάζω Θεολογικά το ζήτημα εδώ εννοείται, εμμένω στο «πολιτικό» του θέματος), η οποία μπορεί και κυριολεκτικά να ορίζει-προσδιορίζει το Έθνος, ακόμη και αν αυτό αδυνατεί να ελέγχει τη πολιτειακή του υπόσταση, κοινώς να είναι υπόδουλο.
Οι λατρευτικοί τρόποι, από μόνοι τους, αποτελούν Έθος, και όταν αυτοί αβίαστα προκύπτουν δημιουργώντας κώδικες Θεολογίας κοινώς αποδεκτούς, τότε έχουμε το κύριο και αδιάσπαστο συστατικό του Έθνους γεννώμενο και πορευόμενο στην Ιστορική διαδρομή του.

Ιστορικά ιδωμένο λοιπόν,η Πατρίδα ως έννοια καθορίστηκε και  προέκυψε ύστερα  της απαρχής της Λατρείας των Αθανάτων και ακριβώς θεμελιώθηκε προϊόντος αυτής.
Το να βάζω σε δεύτερη μοίρα το «θρησκευτικό ζήτημα» ως αυτό να είναι υποδεέστερο,  το κατανοώ  σαν να ακυρώνω τη Λατρεία των Θεών μας στην ουσία της, το αισθάνομαι δε ως προοίμιο μίας ουσιαστικά άθεης κοινωνίας με κρατική άνευρη ταμπέλα «πατρίδα τάδε», και στη καλύτερη των περιπτώσεων, με φολκλορικές αναφορές σε μια παιδιάστικη και επιγραμματική «μυθολογία».
Στην ουσία μία Πατρίδα του λαού γενικώς αλλά όχι του Έθνους.
Ακόμη, το να βάζω σε δεύτερη μοίρα τη Λατρεία των Θεών, χάριν « του κατεπείγοντος της κατάστασης» ( η ανάγκη του κατεπείγοντος υπήρξε φοβούμαι από πολλά χρόνια πριν, τώρα είμαστε απλά στο δια ταύτα) μου ακυρώνει την ίδια μου τη Πίστη σε Αυτούς, καθώς μόνον αν δω τους Αθανάτους ως υποδεέστερους της ύλης και της θνητότητας, εγκλωβισμένους σε χρονικά ή κοινωνικά όρια, θα ήταν αποδεκτό αυτό. Δε θα ήταν λάθος να πούμε ότι  θυμίζει κάτι από ευημερισμό αυτό:
 Κατασκευάζουμε «θεούς» και τους εντάσσουμε απλώς στις κοινωνικές εξελίξεις και στις ιεραρχικές ανάγκες.
 Ακριβώς αυτό το τελευταίο, θα ήταν σαν μία παραδοχή ενός αναπόφευκτου «θανάτου» των Θεών. Μία αυτοκτονική τάση του Πνεύματος.
 Και σε μία κοινωνία ευημεριστών που διαγράφονται οι Θεοί (ή που θέλει να τους τελειώνει από μόνη της για να είμαστε ακριβέστεροι..), αναπόφευκτα τη θέση τους παίρνουν οι ισχυρότεροι (με κάθε είδους χρησιμοποιούμενων μέσων) των ανθρώπων που καταφέρνουν τελικά να άρχουν επί των άλλων. Μία κοινωνία καλειδοσκόπιο, ψευδαισθητική, που μετασχηματίζεται δίχως βάθος Πνεύματος.
Όσο για «ένωση με τους χριστιανούς», αυτό το «όλοι μαζί για τη Πατρίδα», και πάλι πρέπει να πω ότι μου είναι αδύνατον να το δεχτώ για πολύ απτούς λόγους.
 Δεν βλέπουμε, ούτε νοιώθουμε, ούτε αγωνιζόμαστε για την ίδια Πατρίδα.
Η δική τους έχει την αόρατη εμπρός τους αλλά κυρίαρχη πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ.
 Για αυτήν μαθαίνουν στα σχολεία, στο όνομα αυτής ονοματοδοτούν τα παιδιά τους, υπό τη σκέπη αυτής παντρεύονται, στο φως αυτής κηδεύονται και στο όνομα αυτής ανατριχιάζουν αισθανόμενοι μυστηριακό δέος , και εν τέλει η ίδια η έννοια της Πατρίδας, ακυρώνεται μπροστά στο

Η τοιχογραφία στο Βατικανό με το σπασμένο Άγαλμα του Θεού Ερμή 
ενδεικτικό της φυσικής αποστροφής της επιβαλλόμενης θρησκείας της ερήμου
προς τον Εθνικό Κόσμο.

παγκοσμιοποιημένο μήνυμα του χριστιανισμού.
Ακόμη χειρότερα, στην επουράνια έκφανσή/αντανάκλασή της προσεύχονται να βρεθούν οι ψυχές τους μετά θάνατον.
Η δική τους καθ’ ύλη πατρίδα, ένα μείγμα αποτυχημένου εθνικισμού που δεν δίστασε να ζωγραφίσει  λευκό έναν ιουδαίο στη καταγωγή άντρα στις λατρευτικές τους εικόνες για να μην αισθάνονται φυλετική ντροπή, και μίας άκρατης επιθυμίας τους για να ενσωματωθεί στο πνεύμα του δυτικού κόσμου της (παγανιστικά ορμώμενης) Αναγέννησης δίχως όρους,  πάσχει από «ψυχολογική τυχαιότητα» αν μου επιτραπεί ο νεολογισμός.
 Το ότι έτυχε (όπως κατανοούν αυτοί την τύχη ως έννοια) να γεννηθούν οι ρωμιοί σε αυτό  τον τόπο, τους δίνει την ψευδαίσθηση να αισθάνονται ένα ιστορικό άλλοθι για να μην αισθάνονται μειονεκτικά απέναντι στους άλλους λαούς (αλλά με τη δόξα που θέλουν να διαχειρίζονται, να τη χρωστάνε στη Παγανιστική Ελλάδα, τι παράδοξο αλήθεια).
Η δική μας Πατρίδα, αυτή που βιώνουμε και κατανοούμε οι Εθνικοί, τι κοινό έχει με τη δική τους;   
Οι δικές μας επιδιώξεις για τη Πατρίδα μας τι κοινό έχουν με τις δικές τους;
   Η επίκληση του Εθνισμού σήμερα, είναι αδύνατη δίχως το βίωμα των Θεών μας.
Εν κατακλείδι, πόσο σώφρον σύμμαχος είναι κάποιος που εκλιπαρεί την Ιερουσαλήμ για εύνοια, και ταυτόχρονα υποτίθεται ότι θα «αγωνιστεί» ώστε να τον αφήσει ύσηχο;

Και τέλος, κανείς δεν εξετάζει τη σχέση της Ελλάδος με την υπόλοιπη Ευρώπη.
Δυστυχώς για το μεγάλο πλήθος εκεί έξω, οι Εθνικοί της Ευρώπης έχουν « υποδεέστερες» Πατρίδες..
Όμως η Κοινή μας Γη, η Μητέρα Ευρώπη γονιμοποιημένη και από τον Ελληνικό Λόγο έχει πολύ μεγαλύτερη αξία και ισχύ από όση πολλοί αντιλαμβάνονται αυτή τη στιγμή. Και αυτό μένει να φανεί στο άμεσο μέλλον..
Θα επανέλθω μελλοντικά ελπίζω με περισσότερα επί αυτού.